fic>> << Minkey-eternity

Min's talk :
ขอบคุณนักอ่านจากเด็กดี^^~

[http://writer.dek-d.com/minkey_eternity/writer/view.php?id=602481]

ด้วยความที่มันแนว ลูกทุ่ง
บทเข้าพระเข้านางจะหวานนิดนึง(มั้ง) ฮ่าๆๆ

ต้องลองอ่านดู นะคะ  
>.< ขอบคุณมากมาย

พาร์ทนี้น้องคีย์อาจจะ...เอ่อ..เพราะ ฤทธิยานะคะ
จริงๆแล้วน้องคีย์เรียบร้อยค่ะ ^^

============================



ตอนที่ 11 : ย้ำเตือนอดีต


ปริ๊น ปริ๊น

เสียงแตรรถยุโรปราคาแพงดังกังวานโฉบมาจอดที่สวนหลังบ้าน แสงแดดแรงในตอนบ่ายทอประกายท่ามกลาง ต้นมะม่วงกำลังออกช่อเต็มต้นแผ่กิ่งก้านสาขาให้ร่มเงา

ร่างแกร่ง หลังพวงมาลัยคนขับเคาะนิ้วรอ รอยยิ้มเหยียดปรากฎที่มุมปากเมื่อมองกระจกส่องหลัง ภาพของคนคนหนึ่งที่กำลังปั่นจักรยานเข้ามาใกล้จนตัดสินใจเปิดประตู ก้าวลงรถออกไป

“ไม่เจอกันนานนะ มินโฮ” น้ำเสียงทักทายแต่เย้ยหยันดังมา จนมินโฮชะลอรถจักรยานก่อนเลี้ยวเข้าบ้านเพื่อนสนิท เงยหน้ามองร่างที่ยืนกอดอกพิงหลังรถไว้

“ แต่ชั้นไม่ได้หวังอยากเจอนาย ”เขาตวัดเสียงพูดออกไปอย่างเร็วรวด มันคงทำให้อีกฝ่ายโกรธจนตะโกนกลับมาหาเขา

“ กล้าพูดอย่างนี้กับชั้นหรอ” ร่างนั้นเดินตรงเข้ามาหาเขา สายตาเกรี้ยวกราดจ้องมองมาที่เขาไม่ลดละ “ไอ้ลูกเมียน้อย”


พลั่ก!!!

กำปั้น หนาปะทะหน้าเขาอย่างแรงจนล้มคว่ำไป ร่างทั้งร่างพร้อมจักรยานล้มลงไปกองกับพื้นก่อนถูกแรงกระชากที่ปกเสื้อยกตัว ขึ้นให้เผชิญกับสายตาที่เต็มไปด้วยแรงอาฆาต มินโฮรู้รสเลือดฝาดเฝื่อนจากมุมปากและความเจ็บจากกำปั้นนั้นแรงพอตัว แต่เขาไม่หวั่นเกรงเลยสักนิด

“ใครกันแน่ที่เป็นลูกเมียน้อย มองตัวเองให้ดีก่อนเถอะ!”เขาตวาดกลับพร้อมสวนกำปั้นอย่างเร็วไปที่ใบหน้าจน ร่างแกร่งนั้นเซถลาล้มไปกองที่พื้นแทน


...พี่ชายต่างแม่ที่เขาไม่เคยนับถือ...

...ลูกติดของผู้หญิงที่แย่งทุกสิ่งทุกอย่างไปจากเขา...

...ต้นเหตุที่ทำให้แม่ของเขาต้องตรอมใจตาย...



มิ นโฮกำมือแน่นก่อนเงื้อหมัดหมายจะซ้ำลงไปให้สาสมกับสิ่งที่สองแม่ลูกที่น่า รังเกียจ ทำให้แม่ของเขาต้องตายไป

“ หยุดเดี๋ยวนี้นะ ! ” เสียงหวานที่ดังมาจนเขาต้องชะงักหมัดก่อนเงยหน้ามอง

“ คุณคีย์!... ”

“ใช่ ! ชั้นเอง... ” ร่างบางกอดอก ส่งสายตาเย็นชามองเหยียดเขากับเหตุการณ์ตรงหน้า ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเขาตกเป็นจำเลยในการทะเลาะวิวาทนี้เสียแล้ว

“ ชั้นน่าจะรู้มานานแล้วนะ.. นอกจากหลอกลวงชั้นไปวันๆ เห็นชั้นเป็นคนโง่แล้ว..นายยังทำตัวนักเลงระรานคนอื่นเขาไปทั่วอีก

“.......” มินโฮไม่มีเสียงตอบ ไม่มีข้อแก้ตัวใดๆทั้งสิ้น หัวใจของเขาเหมือนหล่นวูบเมื่อมองร่างบางค่อยๆพยุงคู่อริของเขาอย่างอ่อนโยน

“ไปจากคนใจร้ายตรงนี้กันเถอะ ชั้นจะทำแผลให้นะ เจ็บมากมั้ย ” หน้าสวยชะโงกมองดูบาดแผลของร่างแกร่งอีกคนที่มีแผลมุมปากเหมือนกับเขา แต่มันกลับไม่ได้รับการเยียวยา

มินโฮยิ่งสะท้อนในใจเมื่อทอปอาศัย จังหวะโอบรอบลาดไหล่บอบบางนั้นไว้ ก่อนเห็นสายตาและรอยยิ้มอย่างผู้มีชัยเหนือกว่าส่งมาให้เขาก่อนเดินลับหายไป ในสวนหลังบ้าน

จงฮยอนเดินตามหลังลุงกับป้าผ่านหลอด ไฟสีสันสวยงามที่ปักเรียงรายตลอดทางเข้างานแต่งงานต่างหมู่บ้าน หลังจากฟังนายอำเภออบรมเรื่องเศรษฐกิจพอเพียงเสร็จเกือบเย็น ทั้งสามมาหยุดอยู่ที่โต๊ะจีนเกือบติดหน้าหน้าเวที นักร้องผัดหน้าขาววอกปากแดงใส่ชุดกระโปรงผ่าสูงจนเขายังเสียวไส้แทน ก่อนพิธีกรใส่ชุดผ้าไหมขอบคุณนักร้องก่อนดำเนินการบนเวทีต่อไป

“ ไปไงมาไงหล่ะพ่อผู้ใหญ่ แม่ซอลลี่… ” เสียงร้องทักของชาวบ้านที่มาร่วมงานแต่งงานต่างหมู่บ้านดังขึ้น

“วันนี้ จะมางานแต่งหรือจะมาแต่งเองหล่ะพ่อ ” เสียงอีกเสียงร้องแซวเมื่อมองลุงผู้ใหญ่ในชุดผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มควงแขนร่าง เพรียวในชุดผ้าไหมมันวาวสีสวยรับกับผ้าลูกไหม้เนื้อละเอียด รอยยิ้มแสดงความเอียงอายปรากฏบนหน้าของทั้งสองก่อนปั่นปักผมสีเงินของป้า เอียงซบไหล่กว้างของลุงไว้

จงฮยอนกวาดสายตามองบรรดาแขกที่นั่งล้อม โต๊ะ ค่อยๆนั่งลงบนเก้าอี้พลาสติกพิงพนักจนยวบตามแรงโถม ผ้าปูโต๊ะสีขาวเมื่อแตะแล้วเนื้อหยาบไม่เหมือนโรงแรมที่เขาเคยไปงานเลี้ยง สักนิด

ช้อนและถ้วยพลาสติกสีขาววางคว่ำคู่กับจานแบนราคาถูก มีกระดาษทิชชู่สีชมพูแค่แผ่นเดียวในแก้วน้ำแต่ละใบ เขาได้แต่กลืนน้ำลายลงคอบอกไม่ถูกว่าของที่นำมาเสิร์ฟรสชาติจะต่างกับสภาพ โต๊ะนี้สักแค่ไหน

แต่มันคงดีกว่าน้องของเขา...คีย์ที่ตอนนี้อาจนั่ง หงอยอยู่บ้านคนเดียว ยิ่งเมื่อคิดถึงหน้าของน้องเวลาตอกไข่ ทอดไข่ ไม่รู้บ้านจะไฟไหม้จนวิ่งพล่านไปทั่วบ้านหรือเปล่า แต่ความคิดความเป็นห่วงต้องหยุดลงเมื่อมีเสียงหวานของป้าฮีซอลเอ่ยเสียงดัง

“อ้าว นั่นแทมินใช่มั้ย ช่วยชั้นดูหน่อยสิพี่ ” ฮีซอลเอ่ยพลางสะกิดพ่อผู้ใหญ่ที่นั่งข้าง ชี้นิ้วไปที่โต๊ะด้านหลัง จงฮยอนหันควับไปเห็นร่างบางที่เดินลัดเลาะไปในทางเก้าอี้แคบๆนั้น ไร้เงาพี่ชายจอมหวงอย่างที่เคย

“ไปตามน้องมานั่ง…อ้าว!!.. ” ลุงผู้ใหญ่ตบไหล่พยักเพยิดหลานชายที่มองร่างบางไม่วางตา แต่ช้ากว่าจงฮยอนที่รีบลุกออกจากเก้าอี้ก่อนจบประโยค ร่างแกร่งเดินหลบเก้าอี้แคบๆหลายตัวก่อนมาหยุดยืนตรงหน้าของแทมิน

“มา นี่กับชั้นหน่อย ” เขาฉุดข้อมือเล็กให้เดินตาม แทมินเดินตามเขาอย่างว่าง่าย แทนที่จะกลับไปที่โต๊ะจีนดังเดิมทั้งสองกลับเดินฝ่าผู้คนออกไปอีกทางหนึ่ง ปล่อยให้ลุงกับป้ามองหน้ากันงุนงงพลางมองทั้งสองเดินออกไปไกล






คีย์ โบกมือลาทอปที่กำลังก้าวเท้าลงจากเรือนก่อนพระอาทิตย์ตกดิน มุมปากเป็นรอยสีม่วงช้ำได้ถูกประคบด้วยน้ำแข็งไว้จนลดบวมไปได้มาก แต่ความเจ็บใจของทอปที่สะท้อนออกมาเมื่อชายหนุ่มพูดถึงคู่กรณีที่ฝากรอย ประทับเต็มแรงนั้นไม่ได้ลดลงเลย
คีย์ก็เจ็บเหมือนกันเมื่อได้ยินชื่อแต่ มันเป็นความเจ็บที่ต่างกัน


คนที่เอ่ยปากว่าจะปกป้องเขา

แต่ กลับมาทำร้ายเพื่อนใหม่ของเขาได้

คนที่ไม่ฟังเหตุผลของคนอื่น

คน ที่คอยปั่นหัวเขา หลอกเขาตลอดมา

แต่ทำไมเขาถึงไม่ลืมมินโฮเสีย ที...ไม่เข้าใจตัวเองเลย...

เพล้ง !


ท่าม กลางความสับสนกับคำถามที่ไร้คำตอบ ถ้วยกาแฟที่เขาเอามาเสิร์ฟให้กับทอปตกลงพื้น คีย์ก้มลงหยิบเศษที่กระจัดกระจายตรงพื้นไม้ น่าแปลกอยู่ไม่น้อยที่ชายหนุ่มกลับคะยั้นคะยอเขาให้ชงมาเพิ่มเพื่อจะกินด้วย กัน แต่ตอนนี้เขาเพิ่งได้รับรู้ว่าการกินกาแฟแทนที่กระปรี้กระเปร่าแต่มันกลับ สร้างง่วงนอนแทนเสียนี่

ร่างบางกลั้นใจข่มความง่วงและมึนงง จัดการทิ้งเศษแก้วลงถังขยะในครัว ก่อนเร่งฝีเท้าก้าวอย่างเร็ว ภาพตรงหน้าพร่ามัว ปวดหัวคล้ายทรงตัวไม่อยู่ พยายามฝืนตัว กำมือชื้นเหงื่อมาที่ห้องนอน ความง่วงที่ถาโถมเข้ามาทำให้เขาแทบเข้าสู่นิทราในทันทีเมื่อเจอหมอนนุ่ม








ความ เย็นชื้นของบางอย่างสัมผัสซอกคอปลุกคีย์ให้ตื่นจากภวังค์ หากแต่เมื่อลืมตาตื่นขึ้นกลับเห็นกลุ่มเส้นผมสีดำและร่างแกร่งที่คร่อมทับ ตัวของเขาไว้ มือเล็กพยายามยกขึ้นหมายจะผลักออกแต่ข้อมือถูกกดจมติดกับเตียง การขยับข้อมือทำให้ร่างบนตัวเขาชะงักการกระทำที่จาบจ้วงนั้นลง

“ ฮึ ! ตื่นแล้วหรอ..คีย์..ยานอนหลับของชั้นแรงไปสำหรับนายรึป่าว… ” น้ำเสียงทุ้มคุ้นหู มันดังก้องชัดเจนถึงโสตประสาท

“ ทอป!!...” คีย์ตะโกนชื่อ ตาเบิกกว้างพร้อมน้ำเสียงสั่น “….คุณทำอย่างนี้ทำไม..”แม้จะอยู่ท่ามกลางความมืดแต่แสงจันทร์ในคืนนี้สว่าง พอที่จะทำให้เขาเห็นหน้าคนที่กำลังคร่อมร่างอยู่

“ จะบอกอะไรให้นะ ที่นาผืนนั้นหน่ะมันของแถม…ชั้นไม่ต้องการมันแต่ชั้นต้องการ…ร่างกายของ นาย.. ” เขาได้แต่งุนงงกับคำพูด ไม่ทันได้ปัดป้องเมื่อมือหนานั้นออกแรงกระชากเสื้อผ้าของเขาออก ความตกใจของเขามีมากจนเกินจะเปล่งเสียงออกไปได้เสียแล้ว ถึงจะพยายามเบี่ยงตัว แต่สัมผัสจากมือหนากลับลูบไล้ร่างของเขาตามอำเภอใจ

“….ได้ โปรด…ปล่อยชั้นไปเถอะนะ… ” น้ำตาที่เอ่อล้นไหลรินจากขอบตาอย่างควบคุมไม่ได้ กับความกลัวจับขั้วหัวใจต่อการกระทำที่หยาบคายนี้ การขัดขืนดูจะไร้ผลเมื่ออาการมึนงงยังคงอยู่ คีย์เบ้หน้าอย่างเจ็บปวดเมื่อถูกแรงของทอปบีบข้อมือเขาเหมือนจะให้แหลกคามือ เสียตรงนั้น

เสียงของเขาที่วิงวอนร้องขอร่างแกร่งที่อยู่เหนือกว่า ให้หยุด แต่มันช่างไร้ค่าเหลือเกิน เมื่อร่างแกร่งกลับส่งสายตาคมกร้าวพร้อมยิ้มเหยียดที่มุมปากก่อนชะโงกหน้า เข้ามาใกล้เขา

“ชั้นคงจะปล่อยนายไปไม่ได้…” คีย์เห็นแต่แววตาที่ไร้ความปราณี...เขาไม่อยากมีลมหายใจอยู่ ยิ่งมือคู่นั้นที่น่ารังเกียจลูบไล้เขามากเท่าไหร่ ความขยะแขยงที่เขามีต่อชายคนนี้ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น


ชายสอง หน้าที่เขาหลงไว้ใจ

เสือสมิงในร่างคนที่พร้อมขย้ำเหยื่อทุกเมื่อที่ ตายใจ

มัจจุราชที่กำลังหยิบยื่นความขมขื่นเหมือนตกนรกทั้งเป็นมาให้ เขา


คีย์พยายามสะบัดข้อมือจนสุดแรงแต่ไม่เป็นผล ยิ่งเหมือนปะทุความโกรธให้เหมือนมีไฟมาสุมให้ตึงเครียดขึ้น

เพี๊ ยะ!!!

เสียงตบหน้าฉาดใหญ่จนเขามองเห็นภาพแทบดับวูบลงไป สติที่เหมือนหลุดลอยไปจากกับหัวใจที่ตอนนี้เหมือนถูกกรีดให้ย่อยยับไปพร้อม กับความเชื่อใจที่เขามอบให้ ริมฝีปากร้อนมอบจูบพรมไปทั่วตัวอย่างบ้าคลั่งไร้ความอ่อนโยน ขบเม้มสร้างรอยประทับที่ซอกคอขาวจนเป็นแดงช้ำ หน้าของเขาถูกอุ้งมือใหญ่บีบให้หันมา คียเห็นสายตาของคนตรงหน้ามองมาที่ริมฝีปากของเขา ก่อนหน้าคมจะโน้มลงมาหมายจะประทับรอย

“มินโฮ!!!”เขาตะโกนเรียกอีก ชื่อหนึ่งออกมาสุดเสียง เบือนหน้าไปอีกด้าน น้ำตาเอ่อไหลชื้นไปทั่วหมอน..คนที่สัญญาจะปกป้องเขาตลอดไป...ตอนนี้นายอยู่ ที่ไหน

“เฮอะ! รักกับมินโฮมันมากใช่มั้ย….ดีหล่ะ” ทอปจับหน้าของเขาให้หันมาสบตากร้าว น้ำเสียงทุ้มเย้ยหยันดังก้อง“…จากนี้ไปเตรียมใจอยู่ใต้ร่างชั้น ร้องเรียกแต่ชื่อชั้นแทนได้เลย…คนที่มันรัก..ชั้นจะทำลายให้หมด…”คีย์ส่าย หน้าไปมา พยายามดิ้นรนก่อนถูกบีบปากให้เผยอ ผงสีขาวไม่มีรสถูกเทกรอกปากรวดเดียวจนเขาสำลักเผลอกลืนลงไป

“..อีก ไม่นาน..นายจะต้องการชั้นจนทนไม่ไหวเลยล่ะ..คีย์..” ตาเรียวสวยพยายามถดตัวหนี เมื่อเห็นกำปั้นของทอปที่กำแน่น เงื้อพุ่งเข้าที่ท้อง คีย์ได้แต่หลับตารับความเจ็บปวดที่กำลังจะเกิดขึ้นอย่างจำนน


ผลั่ว !!!

เสียงดังลั่นจนคีย์ผวาลืมตาขึ้น ไร้ความเจ็บอย่างที่เขาคิดไว้ หยัดตัวนั่งบนเตียงก่อนมองเห็นร่างของทอปที่ล้มไปนอนกับพื้นห้อง ไม้หน้าสามตกอยู่ตรงพื้นไม่ไกล

“ มินโฮ!!! ” คีย์ร้องเรียกชื่อของคนที่มาช่วยไว้ มือเล็กปาดน้ำตาอย่างสุดกลั้น ทั้งสองโผเข้ากอดกัน

“..ผมมาช่วยคุณแล้ว อย่ากลัวนะ.. ” อ้อมกอดและมือที่ลูบหลังปลอบประโลมเขา ความอบอุ่นที่ถูกมอบให้อีกครั้ง

“ขอบ คุณที่มาช่วยชั้น..ฮึ่ก..”คีย์มองดูแผลที่มุมปากที่ตอนนี้มันยังช้ำอยู่ ก่อนน้ำตาไหลอีกครั้ง เขาไม่น่าช่วยคนเลวๆอย่างนั้นเลย..มินโฮสิเขาที่ ต้องดูแล

“…ไม่เป็นไรแล้วนะ ผมอยู่ตรงนี้แล้วไม่ต้องกลัว..” มือหนาปาดน้ำตาของร่างบางก่อนคว้าผ้าห่มมาคลุมร่างที่เปลือยเปล่าไว้อย่าง นุ่มนวล ก่อนชะงักเพราะเพื่อนร่างสูงที่ตามมาสมทบ

“เฮ้ย ! จะทำไงกับไอ้เหี้ยนี่ดี ” ร่างบางขยับผ้าห่มคลุมกายจนมิดเมื่อเห็นแทคยอนที่ก้าวเข้ามาในห้องใช้เท้า เขี่ยคนที่นอนสลบอยุ่

“..จะแจ้งความมั้ย มันทำร้ายคุณจนเจ็บขนาดนี้แล้ว..”สายตาของมินโฮที่สบตากับคีย์ มีแววร้อนรนสะท้อนออกมา

“อย่านะมินโฮ.. คีย์กลัว ถ้าไปแจ้งความเรื่องจะไปกันใหญ่..” มือเล็กยิ่งกอดตัวเองแน่นใต้ผ้าห่ม ไหล่เล็กสั่นอย่างสังเกตได้จนมินโฮต้องโน้มร่างบางให้แนบอกอีกครั้ง

“ไอ้ แทค แกช่วยจัดการให้ที ” สายตาคมจ้องมองเพื่อนร่างสูงที่ก้าวเข้ามา ก่อนได้รับยิ้มแทนคำตอบบนใบหน้า

“..ได้ไม่มีปัญหา..เรื่องแค่นี้สบาย มาก หึหึ.. ”แทคยอนตะเบ๊ะคล้ายตำรวจรับคำสั่ง“…ว่าแต่ดูแลคุณคีย์ด้วยนะไอ้โฮ ” สิ้นเสียงจากร่างสูง แทคยอนเตะทอปให้ไถลเกลือกไปกับพื้นไม้บนเรือน ก่อนได้ยินเสียงสตาร์ทมอเตอร์ไซค์ดังออกไปไกลจากตัวบ้าน





มินโฮเกลี่ย ผมที่ปรกหน้าของคีย์ไว้ก่อนโอบกระชับอ้อมแขนมากขึ้น แววตาหวานหยาดมองมา เสียงลมหายใจหอบถี่ในอ้อมอกดังถี่กระชั้นขึ้นจนเขาแปลกใจ ผิวขาวที่ร้อนผะผ่าวคล้ายกับเป็นไข้ เอื้อมมือหนาแตะหน้าผากมนของร่างบางนั้น แต่กลับถูกคนในอ้อมกอดขืนตัวหลบก่อนตวาดเขา


“อย่ามายุ่ง..คีย์.ฮึ่ก.มิ นโฮ..ออกไป..” เขาสับสนเมื่อคีย์เอ่ยปากไล่ ตาเรียวสวยรื้นน้ำตาใสเอ่อล้นตรงขอบตา ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันจนห้อเลือด พร้อมกระชับผ้าห่มที่ปกปิดร่างกายเปลือยเปล่าไว้



“คะ..คีย์.. เป็นอะไรไป.. ” ยิ่งเขาพยายามจับไหล่เล็กให้ร่างบางตรงหน้านั่งนิ่งๆ สีหน้ากลับยิ่งเหมือนทรมาน แถมมือเล็กนั่นยังพยายามผลักไสเขาออกไปมากกว่าเดิม แต่แรงโต้กลับนั้นแผ่วเบา


ผ้าห่มที่เคยคลุมไว้เปิดออกเผยผิวขาวละเอียด มือเล็กลูบบ่าแกร่งของเขา ก่อนโน้มศีรษะให้ริมฝีปากชมพูระเรื่อค่อยๆแตะริมฝีปากของเขาไว้ แม้จะผลักไสในตอนแรกแต่สุดท้ายกลับแต่กลับเหนี่ยวรั้งเขาไว้…ไม่เข้าใจเลย ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่


คีย์ผละออกมองมินโฮตาโตอย่างตกใจเสีย เองพร้อมก้มหน้าลง หูแนบนิ่มออกสีแดงระเรื่อ มินโฮมองคนตรงหน้า ผ้าห่มพันกายร่วงหล่นจากลาดไหล่เปล่าเปลือยที่สะท้อนแสงจันทร์ เขาต้องตัดใจหันหน้าหนีอย่างเสียไม่ได้ เมื่อตอนนี้ร่างบางแทบไม่มีสิ่งปกปิดร่างกาย จนเขาเองแทบอยากสัมผัสผิวกายนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า


มินโฮสะดุดตากับ ของที่ตกอยู่บนพื้น สายตาจ้องขวดยาสีชาตกพื้นอยู่ไม่ไกล ผงสีขาวกระจายเกลื่อนพื้นไม้พอเห็นได้ในความมืด พยายามฝืนกลืนน้ำลายกับข้อความบนฉลากอย่างยากลำบากสลับกับมองคีย์อย่างไม่ แปลกใจต่อท่าทีที่เปลี่ยนไปเลย เมื่อเห็นฉลากบนขวดชัดเจน…Spanish fly..ยาปลุกเซ็กส์ที่ร้ายแรงที่สุด


“..ทรมาน..มินโฮ..คีย์.. ฮึ่ก..ทน..ไม่ไหว..แล้ว..” เสียงหวานของคีย์เอ่ยทำลายความเงียบ แขนเรียวคว้าตัวเขาเข้ามากอดอย่างรวดเร็ว มือเล็กปัดป่ายไปทั่วแผ่นหลัง อกบางแนบเข้ามาใกล้จนรับรู้ถึงเสียงเต้นของหัวใจ มือเล็กเลิกเสื้อเขาขึ้นอย่างรวดเร็วจนเขายั้งไม่ทัน ก่อนถอดทิ้งไปกองข้างเตียงปิดขวดยานั่น


“…ขอร้องหล่ะ..” เสียงหวานกระซิบ “..นะ..มินโฮ..” เสียงสั่นพร่าจนเขารับรู้ได้ กลิ่นหอมละมุนจากร่างในอ้อมกอดช่างเย้ายวนใจ จนเขารั้งร่างบางด้วยแขนแกร่งให้เข้ามาใกล้ กดจมูกลงดอมดมลาดไหล่นั้นอย่างเผลอไผล ร่างนั้นยกไหล่เกร็งสะท้านต้านก่อนมือเล็กขยุ้มผมของเขาให้สัมผัสแนบ แน่นกว่าเดิม


ร่างแกร่งจับคางมนให้เชยขึ้นรับจูบอีกครั้ง ลิ้นดูดดิ้นหยอกล้อละเล็มหาความหวานในปากจนมือเล็กทุบอกแกร่ง ริมฝีปากเล็กเผยอหอบเมื่อถอนปากอุ่นออก ตาเรียวสวยหยาดมองมาที่เขาอีกครั้ง นัยน์ตาสีนิลมองสะท้อนภาพเขาอยู่ภายใน มือเล็กค่อยๆลูบหน้าของเขาอย่างแผ่วเบา


“..คุ้มครองชั้นตลอดไป นะ..”


“..ตลอดไป..ผมสัญญา..”


คีย์ก้มลงจูบประทับริม ฝีปากนุ่มนั้นอีกครั้งเหมือนรับคำมั่นสัญญาของเขาไว้ มินโฮโอบร่างบางให้เอนตัวลง
นอนบนฟูกนุ่ม ทั้งสองประสานตามองกันท่ามกลางแสงจันทร์นวลที่ลอดผ่านหน้าต่าง สายตาคมโลมไล้ผิวขาวละเอียดที่สั่นไหวไปกับสัมผัสที่ได้รับ


“อ๊ะ..มิ นโฮ..”มือหนาที่กอบกุมส่วนอ่อนไหวไว้ มินโฮมองสะโพกขาวกลมกลึงยกขึ้นอย่างลืมตัว


“..ทนหน่อยนะ คีย์…อีกนิดเดียว..” เขาเร่งมือรูดแก่นกายร้อนขึ้นลง ก่อนกระซิบที่ข้างหู จนร่างบางตรงหน้าจิกผ้าปูที่นอนจนแทบขาดหมายปลดเปลื้องอารมณ์ที่ประทุให้เบา บางลง


“..มะ..ไม่..มินโฮ..อื้มม..อ๊า.”นิ้วเรียวแตะส่วนปลายที่ เอ่อไปด้วยเมือกใส คีย์ผวาตัวสั่นอกขาวผวาแอ่นขึ้นหอบหายใจ ก่อนเอามือปิดปาก ผมเกลี่ยไปทั่วหมอนนุ่มเมื่อลิ้นสากตวัดเลียแก่นกายที่ฉ่ำเยิ้ม ระรัวลิ้นปรนเปรอคนใต้ร่างที่กัดนิ้วไว้จนห้อเลือด ขาเรียวแยกออกกว้างรับสัมผัสหวามไหว จนมินโฮได้ใจครอบปากลงกับแก่นกายตรงหน้าให้ล้ำลึกจนสุด


“..ฮ๊าา…แฮ่ ก..” ลิ้นร้อนลากไล้ให้ร่างนั้นบิดกายร้องเร่า มินโฮเงยหน้ามองเห็นอกขาวกระเพื่อมไหว นิ้วเรียวนึกสนุกหยอกเอินยอดอก จนคีย์ครางเสียงหวานหอบหายใจ


“ฮ๊า..มะ..ไม่...มินโฮ..”ร่างเล็ก กระตุกเกร็ง ปลดปล่อยความหวานทุกหยาดหยดไปทั่วปากก่อนที่เขาจะกลืนกินไว้จนหมด
.
.
.
.
.
.
.
.
คีย์ตัดสิน ใจลูบผ่านกางเกงของมินโฮจนคนที่ได้รับสัมผัสตกใจปัดมือของเขาออก ร่างบางได้แต่ส่ายหน้าก่อนหยัดตัวขึ้นสบสายตาคม

“..ชั้นรู้ว่านาย…” เสียงหวานกระซิบที่ข้างหู “..รู้สึกยังไง..” ก่อนขบเม้มที่ใบหูนั้นจนได้ยินเสียงครางในลำคอของร่างแกร่งที่ช่วยปลดปล่อย เขาจนสุขสมแล้ว มือเล็กค่อยๆสัมผัสแผ่นอกแกร่ง คีย์เองก็หัวใจเต้นไม่เป็นส่ำ ไม่แน่ใจว่านี่คือความต้องการจากฤทธิ์ยาประหลาดนั่นหรือเป็นความต้องการส่วนลึกจากใจของเขาเอง

ร่างบางเงยหนาขึ้นเพื่อสบตาคม แต่ปลายจมูกโด่งนั้นกลับหอมที่หน้าผากเขาพอดี ก่อนเขาเอียงหน้าส่งยิ้มให้คนตรงหน้าอีกครั้ง

“..อย่าเลยคีย์..ชั้น ไม่อยากฉวยโอกาส.. ” คีย์แตะนิ้วลงบนริมฝีปากนั้น เสียงพร่ำบนหยุดลงก่อนเขาจะโน้มคอร่างแกร่งลงมาใกล้ ประทับริมฝีปากเข้าหาอย่างหลงใหล รสภายในปากปลุกอารมณ์ของเขาอีกครั้งเหมือนโดนกระตุ้นอย่างไม่จบสิ้น


คำ ขอร้องของเขาเป็นผลเมื่อเสื้อผ้าทุกชิ้นของร่างแกร่งในตอนนี้หลุดจากตัวไป หมดสิ้น คีย์มองไหล่แกร่งที่พร้อมปกป้องเขาไว้เสมอ มือเล็กกอบกุมแก่นกายแกร่งไว้ในมือก่อนเริ่มขยับเบาๆ ร่างบางเงยหน้ามองคิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน เสียงกัดฟันดังกรอดมาจากมินโฮทุกทีที่เขาขยับให้เร็วและแรงขึ้น เหมือนประทุอารมณ์ร่างแกร่งให้พร้อมรับการตอบแทนของเขาแทน
.
.
.
.
.
.

มิ นโฮมองร่างบางที่ยันตัวกับที่นอนไว้ มือของเขาลูบไล้ไปตามผิวเนียนก่อนโน้มตัวไปจูบลาดไหล่เนียน


“..เข้า มาสิ..”เสียงหวานครางหอบ “..อย่าทรมานตัวเองอีกเลย..”กับคำพูดที่กำลังทำเอาเขาแทบคลั่ง อาจเป็นเพราะฤทธิ์ยานั้นยังมีอยู่ แก่นกายที่เครียดเขม็งจ่อกับปากทางสีสวย ร่างบางที่คุกเข่าอยู่หน้าเขานั้นสูดลมหายใจจนช่องทางนั้นประทะเข้ากับเขา จนความเครียดเขม็งแทบปลดปล่อย


“อ๊ะ..มินโฮ..”ต้นขาแกร่งค่อยๆ นาบไปกับขาเรียวเล็กที่แยกออกกันจนสนิทไร้ที่ว่างใดๆ กายสัมผัสกันแนบแน่น


“..ทนหน่อยนะ..คีย์..”เสียงเขาทุ้มต่ำและแหบพร่าจนรู้สึกได้ มินโฮดันส่วนแข็งขืนให้แทรกผ่านเข้าไป แรงเครียดเค้นดูดดุนจากช่องทางนั้นแทบทำให้เขาหลอมละลายเป็นน้ำ สัมผัสผิวเนียนละเอียดก่อนจับเอวคอดไว้เป็นหลักค่อยๆแทรกกายให้ล้ำลึกยิ่ง กว่าเดิม เสียงหอบหายใจของร่างบางดังกระชั้นถี่ขึ้น ไหล่เล็กเกร็งอย่างเห็นได้ชัดทุกทีที่เคลื่อนกายเข้าไป


“อ๊าาา..ขะ.. เข้ามา..อีก..อย่าหยุด…นะ..”เสียงหวานของคนใต้ร่างเขาร้องครางออกมา ขาเล็กแยกออกกว้างให้เขาเคลื่อนเข้าไปจนสุด แรงตอดรัดมหาศาลกำลังบีบรัดกายเขาไว้


ร่างบางค่อยๆหมอบลงไป ก่อนค่อยๆยันตัวกับหัวเตียงเป็นหลักยึดไว้ มินโฮผ่อนลมหายใจก่อนถอนแก่นกายออกเกือบสุดและรุกล้ำเข้าไปใหม่ จนร่างบางส่งเสียงหวานร้องคราง ก้มหน้าลงแนบหัวเตียง มือเล็กเกาะหัวเตียงมือแทบหลุด เสียงสะโพกขาวปะทะต้นขาแกร่งทุกทีที่แทรกเข้าไปใหม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังลั่นไปทั่วห้อง


คีย์หันมามองส่งสายตา หวานหยาดมาให้เขาก่อนปากเล็กเผยอหอบ ตาเรียวสวยมองแก่นกายที่กำลังเคลื่อนเข้าออกในร่างของตน


“อ๊ะ..รัก..รักแต่ชั้นนะ..มินโฮ…อ๊ะ..”เสียงหวานสะดุุดเล็กๆเมื่อเขาเอื้อม มาจับแก่นกายขนาดเหมาะมือรูดไปพร้อมกัน สัมผัสนั้นบ่งบอกว่าความแข็งขืนของร่างบางจวนเจียนระเบิดแล้ว


“..ผม.. จะรัก..คีย์..คนเดียว..อ๊ะ!.”สิ้นเสียงของมินโฮ ร่างทั้งสองเกร็งกระตุกเบาๆ หยาดหยดแห่งความสุขสมถูกปลดปล่อย


เมื่อร่างแกร่งถอนแก่น กายออก น้ำสีขาวขุ่นค่อยๆไหลจากขาเรียวหยดลงบนที่นอนและหน้าขาของเขา มือเล็กค่อยๆลดการเกาะกุมหัวเตียง หอบฮักตัวโยน เหงื่อผุดพรายบนใบหน้าสวย


มิ นโฮโน้มคีย์เข้าสู่อกแกร่ง เกลี่ยผมชื้นเหงื่อก่อนประทับจูบบนเปลือกตาที่ค่อยๆหลับพริ้มอย่างเป็นสุข ท่ามกลางแสงจันทร์และเสียงลมหายใจทั้งสองที่ประสานกันก่อนเข้าสู่ห้วงนิทรา

TBC

============