fic>> << Minkey-eternity

 [SF]PLease don't go

“ คำ ว่ารัก มันเป็นเพียงแค่คำคำหนึ่งที่ไม่เคยมีความหมายเลยใช่มั้ย คีย์ ”

เรื่อง เมื่อคืนมันทำร้ายจิตใจของมินโฮเหมือนตกอยู่ในฝันร้าย เสียงทั้งสองที่คอยปลอบเขาด้วยความเป็นห่วง แต่มินโฮกลับรู้สึกเหมือนคนบ้า เกือบสัปดาห์แล้วกับการเฝ้ารอคีย์กลับมา

ร่างสูงพลิกตัวไปมา อย่างกระวนกระวายบนโซฟาที่พวกเขาเคยดูหนังด้วยกัน นอนกอดกัน และจูบกันเป็นครั้งแรก

เขาไม่รู้จริงๆว่าทำไมคีย์ถึงเปลี่ยนไป


เขา ไม่ดี หรือ คีย์ไม่เคยพอ




เขาอยากเอามือที่ก่ายหน้าผากมา ปิดตาที่เอ่อล้นไปด้วยน้ำตาในตอนนี้ เสียงแทมินกับจงฮยอนดังทักออกมาจากห้องนอน

“พี่มินโฮฮะ มันคงไม่ได้ร้ายแรงขนาดนั้นหรอกฮะ”ตาใสของ แทมินจ้องมองเขา แววตาใสซื่อบริสุทธิ์ของน้องเล็กที่เขารักเหมือนน้องชายแท้ๆ ส่งยิ้มน่ารักมาให้

“พี่ว่าเรื่องนี้มันขึ้นอยู่ที่นายกับคีย์ ไปตกลงกันก่อนเถอะ” พี่จงฮยอนพี่รองของวงเอ่ย ให้เขาใจชื้นขึ้น แต่ความกังวลมันไม่หายไปไหน มันยังคงก่อกวนอยู่ในใจอยู่ตลอดเวลา

ร่าง บางของคีย์ในอ้อมกอด แก้มใสที่เขาชอบเกลี่ยเล่นตอนนอนหนุนตักเขา กลิ่นหอมของเส้นผมที่เขาสูดดมไว้เพียงคนเดียว และคำว่า รัก ที่เจ้าตัวเอ่ยออกมา ทั้งหมดนี้มันยังก้องสะท้อนอยู่ในหัว

...ทุก สิ่งที่เคยอยู่ร่วมกัน...

...ทุกเวลาที่มีแต่ความประทับใจ...

...สิ่ง ดีๆที่มีค่าน่าจดจำ...

แต่ตอนนี้มันช่างไร้ค่าในสายตาของคีย์ไปเสีย แล้ว

ความน่าจดจำสำหรับที่นี่มันไม่มีอีกแล้ว ร่างของคีย์ที่เขานอนกอดทุกคืน...หายไปอยู่ในอ้อมกอดของใครบางคน

“ก็ แฟนแกมันยั่วขนาดนี้ ใครจะอดใจไหว” เสียงงัวเงียของ พี่อนยูก่อนลูบปากยิ้มเจ้าเล่ห์ เดินมาตบไหล่ เขาสะดุ้งเล็กๆ ฟังเสียงที่เหมือนไม่แยแสอะไรทั้งสิ้น

มินโฮมือกำ แน่นไว้จนเจ็บ แต่ความเจ็บนี้ไม่เท่า ความเจ็บที่เห็นภาพบาดตาเมื่อคืน เขาไม่สามารถควบคุมอารมณ์ให้สงบลงได้ สายตากร้าวที่สะท้อนในกระจกกำลังเหลือบมองอนยูที่อ่านหนังสือพิมพ์อย่างไม่ รู้ร้อนรู้หนาว

เหตุการณ์นั้นมันทำให้เขาอยากชกหน้าคนบางคนให้หายแค้น ให้ล้มไปกองที่พื้น ตอนนี้เขาต้องคุยกับพี่อนยูให้รู้เรื่อง ขายาวก้าวฉับๆเดินเข้าไปหาอย่างร้อนรน



“พี่รู้มั้ยว่าคีย์ไป ไหน”เสียงทุ้มถามพี่ใหญ่ ที่ละจากหนังสือพิมพ์ขึ้นมองหน้ารุ่นน้อง


“อ้าว มินโฮ นอนกับพวกชั้นสามคนแค่ห้าวัน เหงาแล้วเหรอ” อนยู เอ่ยถาม หน้ายิ้มสดใสมองมินโฮที่กึ่งเดินกึ่งวิ่ง

“แหม พี่ก็กล้าถาม มันห่างคีย์ได้ที่ไหน แต่หวานใจคาริสม่าสุดหล่ออยู่ไหนหว่า ฮ่าๆๆ” พี่รองหัวเราะเขาดั่งลั่น

“หยุดเถอะ! พอสักที ” เสียงทุ้มเผลอตวาด สายตากร้าวสบตาพี่น้องทั้งสามในวง เสียงสนทนาหยุดลงในทันที



มิ นโฮเดินไปมาอย่างร้อนใจ กระชากแขนเสื้อมองดูนาฬิกาก่อนทิ้งตัวนั่งบนโซฟา พี่ใหญ่ผลักหลังกวาดน้องๆไปอีกห้องปิดประตู อนยูดูท่าทางสถานการณ์ไม่น่าไว้วางใจซะแล้ว อาจโดนลูกหลงได้

“ตอนนี้ นายอยู่ไหนนะ คีย์ ” คิ้วเข้มขมวด มือกุมหน้าผากแน่น ตาคมส่อแววกังวล

“เดี๋ยว พี่พาไอ้สองตัวนี่เข้าบริษัทนะ งานเข้าหว่ะ ”เขา มองพี่อนยูรีบสวมรองเท้าอย่างรีบร้อน พร้อมๆกับพี่รองและน้องเล็กของวง ได้แต่พยักหน้าให้ก่อนเหยียดตัวลงนอนบนโซฟาอีกครั้ง

พลางคิดถึง เรื่องเมื่อคืนที่วนเวียนในหัวเหมือนไม่จบสิ้น...

[SF] Please don’t go

มินโฮกำลังมองคีย์ ตื่นเต้นกับกระดาษสีสวยที่โปรยลงมา เขาอยากเดินเข้าไปหาคีย์แต่ดองวุนกลับเข้ามาคุย ขัดจังหวะจนเขาไม่กล้าเข้าไปหา ขนาดแทมินที่ยืนอยู่ใกล้ยังมองเห็นเหตุการณ์นี้

“พี่มินโฮฮะ พี่คีย์ไปสนิทกับพี่ดองวุนตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอ” คำถามนี้ทำเอาเขาสะอึก มองภาพบาดตาตรงหน้า


นั่นสินะไปสนิทกันตั้งแต่ตอนไหน

ขนาด ตอนเต้นเพลง Juliette กับKARA เขายัง มองราวกับประกาศความเป็นเจ้าของร่างสวยทุกนาทีที่ทำได้

สิ่ง ที่เขาปวดใจในตอนนี้คือการมองเห็นแขนเรียวเล็กถูกจับชูโดยมือของชายอื่น ใครไม่เป็นเขาไม่รู้หรอกกว่า ความเจ็บปวดมันเป็นยังไง ผู้คนเริ่มมาออกันอยู่ตรงหน้า บังจนมองคนทั้งคู่ไม่ถนัด แทมินที่มองตาเขาเหมือนจะรับรู้ก่อนเอ่ยขึ้นท่ามกลางความชุลมุนนั้น

“พี่ มินโฮ!..” เสียงของน้องเล็กทักก่อนกระซิบ ทั้งเขาและแทมินโยกตัวเพื่อให้เห็นเหตุการณ์ได้ชัดขึ้น ถ้าไม่มีกล้องตัวนั้น เขาคงเดินเข้าไปกระชากแขนคีย์ออกมาให้พ้นๆ

“คีย์!..” มินโฮตะโกนเรียกชื่อออกไปผ่านผู้คนที่ราย ล้อมอยู่ แต่เหมือนความซวยจะไม่หยุดหย่อน รุ่นพี่ดันเดินมาจนต้องโค้งอย่างเสียไม่ได้ พลางนึกถึงคำพูดของคีย์

(( ถ้ามินโฮจะเรียกคีย์ สู้เดินมาหาคีย์เลยจะดีกว่า ))

ประโยคที่คีย์ชอบบอกเขาบ่อยๆ แต่เขากลับทำไม่ได้ในตอนนี้....ตอนที่สายตาของทุกคนและสายตาของแฟนๆจับ จ้องอยู่

เขาไม่รู้ว่าใครจะคิดอย่างไร ว่าอย่างไร กับความรักที่พวกเขาต้องแอบซ่อนไว้ แม้อยากจะป่าวประกาศความรักให้ใครๆได้รับรู้แต่คงไม่มีใครยอมรับ ความรักที่เกิดขึ้นระหว่างพวกเขาได้



“..ช่วยอยู่กันนิ่งๆกัน ได้มั้ย” มินโฮบ่นพึมพำ คนข้างหน้าเกะกะจนมองหลังบางนั่นไม่ชัดเจนเอาเสียเลย ความสูงของเขาคงจะไม่พอเสียแล้ว จนต้องพยายามเขย่งเท้าให้สูงขึ้น รู้สึกเกร็งจนปวดขาไปหมด

“โธ่ เว้ย!” ร่างสูงสบถกับภาพตรงหน้า รุ่นพี่แทคยอนเปิดมาปัดกระดาษสีบนผมที่เขาลูบไล้ตอนคีย์นอนหนุนตัก เขาคิดว่าจะได้สัมผัสแค่คนเดียวแต่ตอนนี้กลับมีคนอื่นมาถือโอกาสแตะต้อง

มินโฮพยายามเหลือบตามองอย่างแนบเนียนหลบกล้องตรงหน้าสำเร็จ แต่เขาอยากไปให้ใกล้กว่านี้ ใกล้พอจะคว้าร่างขอคีย์มาไว้แนบกาย

“พี่ มินโฮอย่าเครียดสิฮะ เดี๋ยวคนอื่นสงสัยนะ”เสียงของ แทมินเอ่ยทักขึ้น เด็กน้อยคงเห็นเขาเครียดจนเผลอเม้มปากออกไป แต่มินโฮไม่สนอะไรแล้ว

“เฮ้อ แทมินพี่ควรจะทำยังไงดี” ร่างสูงถอนหายใจเฮือก ใหญ่ มีแต่ความเครียด น้อยใจ ถาโถมเข้ามาหาไม่หยุดยั้ง

ท่ามกลางแสงไฟที่ฉายส่องมายังทุกคนบน เวทีนี้ แสงไฟที่ส่องหน้าของเขาจนตาพร่า แต่คงไม่มีใครรู้หรอกว่าภายใต้ใบหน้าอันเย็นชานั้นซ่อนความเจ็บช้ำไว้มาก เท่าไหร่


ชายสองคนกำลังลวนลามแฟนของเขา…นี่หรือของขวัญปี ใหม่ คือการมองเห็นแฟนตัวเองรายล้อมด้วยเหล่าผู้ชาย...มันคงมีค่าน่าจดจำมากสินะ




คีย์ หัวเราะ คงสนุกกับงาน แต่เขาทนไม่ได้อีกต่อไป เขาหวงคีย์ไม่อยากให้ใครมาแตะต้อง ไม่อยากทนเห็นภาพบาดตานั้นอีก ความรักของพวกเขาเหมือนจะสั่นคลอนลงไปทุกวัน

ร่างสวยเดินมาทางเขา สายตาคมของมินโฮมองตามแต่คีย์กลับเลี่ยงไปหารุ่นพี่แทน

“เป็นแบบนี้ ทุกทีสิน่า..” ร่างบางชอบวางฟอร์มกะจะให้ ทักก่อนเหมือนเคย เขามองออกอย่างทะลุปรุโปร่ง แต่มันเหมือนภาพบาดตาอีกครั้งในสถานการณ์นี้ที่เห็นชายหนุ่มต่างห้อมล้อม ร่างบางจนเขาต้องหันหลังหนี

ไปที่ไหนๆมีแต่ใครเข้ามาห้อมล้อมคง เพราะกลิ่นหอมที่เย้ายวนใจนั่น...ความหอมนั้นที่เขาได้ดอมดมเป็นคนแรก

“ มินโฮ!.อ๊ะ..”เสียงเรียกของคีย์ขาดหายไป เมื่อมินโฮต้องเผชิญหน้าแทคยอน เขาโค้งให้ตามธรรมเนียม หน้าก้มพลางเม้มปาก ก่อนสูดหายใจเงยหน้าขึ้น พลันเห็นตาเรียวสวยของคีย์มองเขาอย่างหวั่นๆ เหมือนจะห้ามไม่ให้เขาเผลอไปชกคนตรงหน้า


คงเป็นห่วง มากสินะ คนนี้ใช่มั้ยที่นายหายไปด้วยทั้งคืน




“เฮ้ย มินโฮใจเย็นๆ..”เสียงของพี่อนยูพูดพลางสบตาเขา เหมือนรู้ทุกอย่างในใจตอนนี้ รุ่นพี่ต่างวงยังจะเดินมาหาแฟนเขาอีก ดูได้จากปลายเท้าที่พุ่งตรงมายังร่างสวยนั่น แต่ไม่เร็วพอกับอนยูที่เดินไปกอดพี่แทคยอนไว้เสียเอง

แต่สุด ท้ายสิ่งที่เขาเห็นคือคีย์มองไปหาแทคยอน ทั้งที่เขายืนอยู่ตรงนี้แท้ๆ ทำเหมือนเขาไม่มีตัวตน

“ คีย์ อย่าห่างชั้นไปไหนอีกนะ ”คำพูดที่ออกมาคล้าย บังคับแต่น้ำเสียงกลับอ้อนวอน มือเล็กของคีย์กลับปัดมือออก หัวใจเขาหล่นวูบ เหมือนเกลียวเชือกที่คล้องใจเราทั้งสองขาดสะบั้นลง

“ คืนนี้นายกลับไปก่อนนะมินโฮ ชั้นมีธุระ ” คำจากร่าง บางที่เปล่งออกมาเหมือนทำให้ใจเขาเจ็บ เหมือนมีหนามแหลมมาทิ่มแทง อะไรทำให้คีย์เปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ เขาไม่เข้าใจเลย

“ นายมีอะไรปิดบังชั้นเหรอคีย์ ” คำถามเอ่ยเสียงเรียบ แต่คีย์จะรู้มั้ยว่าใจเขาเจ็บแค่ไหน ภายใต้หน้ากากที่เย็นชา นายเองไม่ใช่เหรอที่เปิดเผยตัวตนและเติมเต็มความรักจนความเย็นชานั้นหมดไป

”มิ นโฮ คนที่รักกัน มันก็ต้องมีความลับกันบ้าง เรื่องส่วนตัวที่..ไม่อยากบอกใคร..”เสียงหวานใสตอบกลับ แต่เหมือนหัวเขาถูกทุบด้วยของแข็ง


เรื่องส่วน ตัว...เรื่องส่วนตัวที่ว่า คือการปันใจให้ชายอื่น ยอมรับอ้อมกอดของใครนอกจากชั้นใช่มั้ย


เสียงพร้อมคำ ถามมากมายที่ก้องอยู่ในหัวของเขา มองหน้าสวยที่เดินผละออกไปไกล….ไกลเกินไปที่จะเรียกกลับมา….ไกล เกินกว่าที่ จะได้ยินเสียงหัวใจของเขาที่กำลังร่ำไห้...

มันช่างหนาวเหน็บเมื่อไม่มีคีย์ในอ้อมแขน


กลับ มาหาชั้นเถอะนะ คีย์