[SF]Misheard
posted on 18 May 2010 20:28 by minkey-eternity
“ ถึงจะไม่มีกุญแจผู้ทรงอานุภาพดอกนี้...นายก็ยังเป็นคาริสม่าได้ใช่มั้ย มินโฮ.. ”
มินโฮ นึกถึงคำพูดปริศนาของคีย์
เพื่อนร่วมวงที่เขาสารภาพรักไปเมื่อสัปดาห์ก่อน มือเรียวแตะแก้มของเขาขณะหลับก่อนรุ่งเช้า
เขาไม่เข้าใจที่คีย์พูดเลย
ร่าง สูงเดินเข้ามาในห้องซ้อมเต้นพบแต่ความว่างเปล่า เสียงดังแว่วมาจากอีกห้องกับข่าวลือดังทั่วบริษัท ((….น่าสงสารหว่ะ จะโดนทิ้งแล้ว แม่งยังไม่รู้ตัว…..)) มินโฮได้ฟังเสียงสมาชิกในวงแว่วมาจนเดือดดาล กระชากประตู เดินออกไปจากห้องซ้อมเต้นอย่างรวดเร็ว
“ นายจะหนีชั้นไปไหนไม่ได้นะ คีย์ ”
ร่าง เล็กลากกระเป๋านั่งรอที่สถานีรถไฟด่วน KTX สอดส่องมองหาบรรดาเหยี่ยวข่าวหรือคนที่รู้จักเขาอย่างหวาดระแวง เขาไม่อยากตกเป็นเป้าสายตาใครอีกแล้ว
“อีกแค่สามชั่วโมงนะครับ แม่ เราจะได้เจอกันแล้ว ”ร่างเล็กพูดพลางมองตารางรถไฟที่จะออกในครึ่งชั่วโมง ก่อนเอนหลังพิงพนักอย่างเหนื่อยอ่อน หลับตาพักเหนื่อย เขาคิดถูกหรือเปล่าที่ตัดสินใจแบบนี้ ยังไม่ได้ลาใครแม้แต่…มินโฮ
“..อยู่ นี่เองนะนาย ”
“หืออ…อุ๊บ!” เสียงทักดังจนเขาตกใจ เสียงทุ้มที่เขาจำได้ดี แต่น้ำยาฉุนกึกถูกสูดเข้าจมูกจนเต็มปอด สติดับวูบไปในทันที
ตาเรียวกระพริบปรือ มองไปรอบห้อง แสงสว่างจากดวงจันทร์นวลสว่างชัด ผิวขาวเนียนละเอียดของร่างบางนอนทอดกายบนเตียงนุ่ม ไร้อาภรณ์ปกปิด คีย์ผุดนั่งอย่างรวดเร็ว ข้อมือเล็กถูกพันธนาการไว้ทั้งคู่ ยิ่งพยายามออกแรงเท่าไหร่ ผ้ายิ่งรัดแน่นเข้าไปเท่านั้น
“ อย่าพยายามเลยคีย์ นายจะเจ็บซะเปล่าๆ ”เสียงร่างสูงกอดอก พิงผนัง ตาวาววับในความมืด
“ มินโฮ !!” สายตาที่จ้องเขม็งมาที่เขา เหมือนโลมเลียไปทั่วทั้งตัว สร้างความหวาดหวั่นจนปั่นป่วน คีย์ได้แต่เบี่ยงตัวหลบสายตานั้น
“ทำไมนายทำกับชั้นอย่างนี้” เสียงสะอื้นร้องถาม มือเล็กกอดหมอนปิดบังร่างกาย ตอนนี้สภาพเขามันน่าสมเพช
“ยัง มีหน้ามาถามอีก นายจะทิ้งชั้นไป ทั้งที่เรารักกันแท้ๆ ” ร่างสูงค่อยๆย่างสุมมาหาเขาด้วยสายตาดุดัน ก่อนนั่งจนเตียงยวบ “ชั้นอดใจมาตลอด ขอดูหน่อยสิ ว่านายสวยขนาดไหน” มินโฮค่อยๆเขยิบมาหาจนเขาต้องถอยหลังชิดขอบเตียง ห่อไหล่เล็กกอดหมอนแน่น
“ ปล่อยชั้นไปเถอะนะ ชั้นไม่เคยทำอะไรให้นายเสียใจเลยนะ ” เขาอ้อนวอนคนตรงหน้า น้ำตานองยกผ้าพันข้อมือเช็ดน้ำตา ที่ไหลอาบแก้ม ข้อมือเจ็บไปหมดแล้ว
“เฮอะ! ไม่เคยทำอะไรให้นายเสียใจเลยนะ ยังจะมาพูดอีก ถามตัวนายเองเหอะ ว่าใจร้ายกับชั้นแค่ไหน” มือหนาบีบปากเขา เจ็บเข้าไปถึงทรวง รสเลือดเฝื่อนในปาก ก่อนปากหนาครอบครองริมฝีปากชมพูระเรื่อ รสเหล้าจากมินโฮยิ่งทำให้แสบแผลจนนิ่วหน้า มือหนากระชากเสื้อตัวเองออกอย่างรวดเร็ว ปาส่งๆไปข้างเตียง
“นี่ นายกินเหล้าเหรอ! ” ร่างบางยิ่งกอดหมอนแน่นเข้าไปอีก หลับตาปี๋ มือหนาจับใบหน้าเขา เดาะนิ้วที่แก้มใส ถึงมันจะแผ่วเบาแต่ตอนนี้มินโฮไม่มีสติ เขาไม่เคยเห็นมินโฮกินเหล้าหนักขนาดนี้มาก่อนเลย
“ จะอายไปทำไม ไหนๆนายก็แก้ผ้าอยู่แล้ว ”
“ไม่!!! ” คีย์ผวาเฮือกร้องเสียงหลง เมื่อมือหนากระชากหมอนปาออกไป ความเย็นจากแอร์ปะทะร่างเขาจนยะเยือก น้ำตายิ่งไหลไม่หยุด ถึงจะรักมากแต่มินโฮก็ไม่เคยล่วงเกินเขา รุนแรงกับเขาแบบนี้เลย
หมับ!!!
“โอ๊ะ! คิดว่าเตะชั้น แล้วชั้นจะยอมปล่อยเหรอ” มือหนาคว้าขาเรียวอย่างรู้ทันก่อนลากร่างนั้นเข้ามาหาตัว
ลิ้น สากร้อนผ่าวโลมเลียเรีวขาขึ้นมาถึงขาอ่อนด้านใน ร่างบางได้แต่บิดตัวเร่า สัมผัสปลุกเร้าให้เขาตื่นตัวอย่างประหลาดปนหวาดกลัว มินโฮขบเม้มตีตรา ก่อนจุมพิตรสเหล้าถูกมอบให้เขาอีกครั้ง
“ไม่เอานะ อ๊ะ…อา.. ตรงนั้น” มือเล็กทุบไปที่อกแกร่งที่คร่อมเขาอยู่ แต่ไร้ผล ร่างสูงตอบโต้ มือหนาผลักขาขาวให้แยกออกจากกัน ก่อนคว้าแก่นกายของร่างบาง
“ ตรงนี้เหรอ! ”
“อ๊ะ....อ๊าาาา” คีย์เหยียดร่างขึ้นอย่างลืมตัว มือหนาขยับขึ้นลงจนเปียกแฉะ ร่างบางนอนแผ่หมดแรง น้ำสีขาวเปรอะเปื้อนหน้าขา หอบหายใจถี่ มือเล็กถูกมัดออกแรงผลักมากเท่าไหร่ก็ไม่มีผล ก่อนกรีดเล็บบนอกแกร่ง
“โอ้ ยย!!” ร่างสูงเผลอหลุดปากออกมาบ้าง ความเจ็บเปลี่ยนเป็นความโกรธ นิ้วเรียวลูบความเปียกแฉะ ปัดขาเรียวอีกข้างให้แยกออก
“มิน…ฮ.. โฮ…อ๊ะ..อ่าาาา ” ปลายนิ้วสอดแตะถูกช่องทางเล็กๆที่ชื้นและอุ่นจัด ก่อนผลุบนิ้วเข้าเพียงเล็กน้อย ร่างสูงรู้สึกถึงการตอบรับจากแรงบีบเค้น และดูดดุนปลายนิ้วเขาเป็นจังหวะ สะโพกเล็กร่อนส่ายไปมารับสัมผัสการล่วงล้ำ
“น..นะ.. นายมัน…เลว..อึ่ก!” ร่างบางได้แต่สูดลมหายใจ อกขาวกระเพื่อมไหวรับ แสงจันทร์นวล ยิ่งกดนิ้วลงอีกนิดภายในก็มีแรงอันมหาศาลฉุดนิ้วจมลึกยิ่งขึ้น
“….ฮ้าาา.” คีย์ร้องออกมาอย่างสุดกลั้น สองมือปิดปากตัวเองไว้ไม่กล้าร้องมากกว่านี้ กัดนิ้วตัวเองจนห้อเลือด ตื่นกลัวกับอารมณ์ที่เกิดขึ้น เขาห้ามตัวเองไม่ให้มีความสุขจากการสัมผัสนี้ไม่ได้ ทั้งรุนแรง ทั้งเร่าร้อนแต่อบอุ่นที่มินโฮมอบให้
“…ร้องออกมาเลย ให้ชั้นได้ยินเสียง…เอาเลยคีย์ เอาเลย! ” มินโฮกลับชอบเสียงแบบนี้ พวกที่สนุกกับชัยชนะที่ได้ทรมานคนเล่น ยิ่งทำให้คนอ่อนแอกว่า มาอยู่ใต้ร่างกรีดร้องและพร่ำเพ้อ ช่างตื่นเต้นยิ่งกว่าอะไร รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าของมินโฮก่อนเพิ่มปลายนิ้วเป็นสองนิ้วและกดเข้าลึก อย่างแรง
“..มะ..ไม่ไหวแล้ว.....อ๊ะ....ฮึ่ก..ไม่ไหวแล้ว.. อ๊าาาา..” ลิ้นเปียกเลียยอดอกจนชุ่ม ไล่ลงไปจนถึงท้องน้อย ได้ยินเสียงหายใจหอบกระชับถี่ คนใต้ร่างกำลังจิกเท้ากับผ้าปูที่นอนจนยับยู่ มินโฮได้ใจควานนิ้วรอบๆก่อนชักออกแล้วเอาเข้าไปใหม่ คีย์ดิ้นพล่าน ผมสีน้ำตาลอ่อนสยายบนหมอน น้ำลายเอ่อไหลขอบปาก สุขล้นอย่างลืมตัว
“อ่ะ. อ๊ะ มินโฮ…ยะ..หยุด… อ๊าาาา ” ร่างบางถูกยกมานั่งเหนือร่างสูง มือหนาขย้ำสะโพกนิ่ม จูบปากสีชมพูระเรื่อ ซุกไซ้ซอกคอขาวจนเป็นรอยแดง ขยับสะโพกนุ่มเสียดสีกับส่วนแข็งขืนของคนร่างสูง
“…เจ็บอะ…ฮึก.. คีย์..อื้มมม..” คีย์สะดุ้ง กอดคอมินโฮแน่น ส่ายหน้าไปมา น้ำตาไหลอีกครั้ง ไร้เสียงอุทธรณ์ใดๆ มือหนาขยับเอวบางให้กดทับแกนกายของตัวเอง กลืนกินไปเข้าในช่องทางแคบร้อนจนสุด จูบริมฝีปากเต็มตึงของคีย์สอดลิ้นหาความหวาน
ร่างบางสั่นสะท้าน กับความอบอุ่นแผ่ซ่านและความคับแน่น มินโฮยกสะโพกบางขึ้นไม่ทันถอนก็ดึงกลับลงมา คีย์สะท้านเฮือก กอดร่างสูงแนบหน้ากับไหล่ ยอมให้ทำตามใจไร้เรี่ยวแรงขัดขืน
“โอ้ ย..อ๊ะ…อ่ะ…อ๊าาา.”
มือหนาใช้นิ้วชี้กระหวัดรอบแก่นกายจากโคนไปยังปลาย สุดของร่างบางจนตื่นตัว เมือกใสฉ่ำเยิ้มส่วนปลายถูกแตะ นิ้วโป้งละเลงคลึงเคล้นส่วนปลายอ่อนไหว ร่างบางสะท้านเฮือกปลดปล่อยอีกครั้ง หยาดหยดสีขาวไหลรินไปตามง่ามขา
“..อาาาา.. คีย์...สะ..สุดยอด..อื้มมม” ยิ่งเกร็งยิ่งตอดรัด ร่างแกร่งจนเผลอครางออกมา จากความฉ่ำชื้นที่ได้รับการปลดปล่อยเมื่อครู่ คีย์มองดูแก่นกายร้อนของมินกำลังโฮแทรกมาในกาย ช่องทางแคบของเขาโอบรับไว้จนสุดด้าม
สะโพกขาวปะทะหน้าขาแกร่ง เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้อง เตียงไหวต้านน้ำหนักเด้งขึ้นลงจนสุด ขาเรียวสอดกระหวัดรัดเอวหนา ทำให้ช่องทางยิ่งแคบลง แก่นกายในร่างเล็กเหมือนโดนคั้นเป็นน้ำหลอมละลาย
“อ..อ๊ะ. ค..คีย์..ช้าน..รัก..ก..ก..อ่าาาา”เสียงจากร่างสูงเงยหน้าสูง กระแทกกายครั้งสุดท้ายก่อนฉีดทะลักน้ำขาวขุ่นจนไหลอาบขาของร่างบางที่สลบบน ตัวเขาอย่
างอ่อนแรง ทั้งสองนอนกอดกัน มินโฮไม่ได้ถอดถอนกาย เขายังคงอยากรับไออุ่น ให้รู้ว่าไม่ได้ฝัน มือหนากอดเอว ซุกไซ้หน้าที่ลำคอขาว ก่อนหลับไป
เสียงโทรศัพท์ดัง ขึ้น ปลุกมินโฮให้ตื่นกระชากโทรศัพท์ใกล้ตัวมารับอย่างไม่สบอารมณ์ เสียงพี่อนยูดังรอดมาจากปลายสาย
((มินโฮ นายอยู่กับคีย์รึป่าว))
“เอ่อ..ครับ ตอนนี้ผมอยู่กับคีย์ครับ” มินโฮยังใช้ภาษาสุภาพกับรุ่นพี่ดังเดิม
((เอ่อ บอกคีย์ด้วยว่ามาเซ็นชื่อ…))
“เซ็นชื่อลาออกใช่มั้ยครับ ! ” เสียงลงท้ายสุภาพ แต่น้ำเสียงกระชากเสียงกลับ
((เฮ้ย มินโฮนายสับสนอารัยรึป่าว คีย์แค่ลากลับบ้านสองวัน ไม่ได้ลาออก มันลืมเซ็นชื่อในใบลาเนี่ย))
“จริงหรอครับพี่ ไม่หลอกผมนะ”
((อ้าว ไอ้นี่ จะไปหลอกทำไมฟะ รีบๆบอกให้มันมาเซ็นชื่อนะ พี่ชเวจินด่ากรุแทนแล้วเนี่ย ไปหล่ะเมิง บายๆ)) เสียงรุ่นพี่รีบร้อนวางสายไป
ร่างสูงยิ้มกระชับร่างคนในอ้อมกอด แน่นหลังวางโทรศัพท์จากรุ่นพี่ ไม่ทันเห็นรอยยิ้มน้อยๆของร่างบางที่รู้เรื่องทุกอย่าง พลางขอบคุณแผนการของจงฮยอนและแทมินที่กุเรื่องเขาทนสตอล์กเกอร์*ไม่ได้จนขอ ลาออก แต่มินโฮ…นายนี่ไม่เบาซะเลยนะ
เรื่องนี้สอน ให้รู้ว่า ฟังไม่ได้ศัพท์ จับไปกระเดียด (คิมคีย์เลยโดนเบียด ด้วยประการฉะนี้)
ร่าง สูงเดินเข้ามาในห้องซ้อมเต้นพบแต่ความว่างเปล่า เสียงดังแว่วมาจากอีกห้องกับข่าวลือดังทั่วบริษัท ((….น่าสงสารหว่ะ จะโดนทิ้งแล้ว แม่งยังไม่รู้ตัว…..)) มินโฮได้ฟังเสียงสมาชิกในวงแว่วมาจนเดือดดาล กระชากประตู เดินออกไปจากห้องซ้อมเต้นอย่างรวดเร็ว
“ นายจะหนีชั้นไปไหนไม่ได้นะ คีย์ ”
ร่าง เล็กลากกระเป๋านั่งรอที่สถานีรถไฟด่วน KTX สอดส่องมองหาบรรดาเหยี่ยวข่าวหรือคนที่รู้จักเขาอย่างหวาดระแวง เขาไม่อยากตกเป็นเป้าสายตาใครอีกแล้ว
“อีกแค่สามชั่วโมงนะครับ แม่ เราจะได้เจอกันแล้ว ”ร่างเล็กพูดพลางมองตารางรถไฟที่จะออกในครึ่งชั่วโมง ก่อนเอนหลังพิงพนักอย่างเหนื่อยอ่อน หลับตาพักเหนื่อย เขาคิดถูกหรือเปล่าที่ตัดสินใจแบบนี้ ยังไม่ได้ลาใครแม้แต่…มินโฮ
“..อยู่ นี่เองนะนาย ”
“หืออ…อุ๊บ!” เสียงทักดังจนเขาตกใจ เสียงทุ้มที่เขาจำได้ดี แต่น้ำยาฉุนกึกถูกสูดเข้าจมูกจนเต็มปอด สติดับวูบไปในทันที
ตาเรียวกระพริบปรือ มองไปรอบห้อง แสงสว่างจากดวงจันทร์นวลสว่างชัด ผิวขาวเนียนละเอียดของร่างบางนอนทอดกายบนเตียงนุ่ม ไร้อาภรณ์ปกปิด คีย์ผุดนั่งอย่างรวดเร็ว ข้อมือเล็กถูกพันธนาการไว้ทั้งคู่ ยิ่งพยายามออกแรงเท่าไหร่ ผ้ายิ่งรัดแน่นเข้าไปเท่านั้น
“ อย่าพยายามเลยคีย์ นายจะเจ็บซะเปล่าๆ ”เสียงร่างสูงกอดอก พิงผนัง ตาวาววับในความมืด
“ มินโฮ !!” สายตาที่จ้องเขม็งมาที่เขา เหมือนโลมเลียไปทั่วทั้งตัว สร้างความหวาดหวั่นจนปั่นป่วน คีย์ได้แต่เบี่ยงตัวหลบสายตานั้น
“ทำไมนายทำกับชั้นอย่างนี้” เสียงสะอื้นร้องถาม มือเล็กกอดหมอนปิดบังร่างกาย ตอนนี้สภาพเขามันน่าสมเพช
“ยัง มีหน้ามาถามอีก นายจะทิ้งชั้นไป ทั้งที่เรารักกันแท้ๆ ” ร่างสูงค่อยๆย่างสุมมาหาเขาด้วยสายตาดุดัน ก่อนนั่งจนเตียงยวบ “ชั้นอดใจมาตลอด ขอดูหน่อยสิ ว่านายสวยขนาดไหน” มินโฮค่อยๆเขยิบมาหาจนเขาต้องถอยหลังชิดขอบเตียง ห่อไหล่เล็กกอดหมอนแน่น
“ ปล่อยชั้นไปเถอะนะ ชั้นไม่เคยทำอะไรให้นายเสียใจเลยนะ ” เขาอ้อนวอนคนตรงหน้า น้ำตานองยกผ้าพันข้อมือเช็ดน้ำตา ที่ไหลอาบแก้ม ข้อมือเจ็บไปหมดแล้ว
“เฮอะ! ไม่เคยทำอะไรให้นายเสียใจเลยนะ ยังจะมาพูดอีก ถามตัวนายเองเหอะ ว่าใจร้ายกับชั้นแค่ไหน” มือหนาบีบปากเขา เจ็บเข้าไปถึงทรวง รสเลือดเฝื่อนในปาก ก่อนปากหนาครอบครองริมฝีปากชมพูระเรื่อ รสเหล้าจากมินโฮยิ่งทำให้แสบแผลจนนิ่วหน้า มือหนากระชากเสื้อตัวเองออกอย่างรวดเร็ว ปาส่งๆไปข้างเตียง
“นี่ นายกินเหล้าเหรอ! ” ร่างบางยิ่งกอดหมอนแน่นเข้าไปอีก หลับตาปี๋ มือหนาจับใบหน้าเขา เดาะนิ้วที่แก้มใส ถึงมันจะแผ่วเบาแต่ตอนนี้มินโฮไม่มีสติ เขาไม่เคยเห็นมินโฮกินเหล้าหนักขนาดนี้มาก่อนเลย
“ จะอายไปทำไม ไหนๆนายก็แก้ผ้าอยู่แล้ว ”
“ไม่!!! ” คีย์ผวาเฮือกร้องเสียงหลง เมื่อมือหนากระชากหมอนปาออกไป ความเย็นจากแอร์ปะทะร่างเขาจนยะเยือก น้ำตายิ่งไหลไม่หยุด ถึงจะรักมากแต่มินโฮก็ไม่เคยล่วงเกินเขา รุนแรงกับเขาแบบนี้เลย
หมับ!!!
“โอ๊ะ! คิดว่าเตะชั้น แล้วชั้นจะยอมปล่อยเหรอ” มือหนาคว้าขาเรียวอย่างรู้ทันก่อนลากร่างนั้นเข้ามาหาตัว
ลิ้น สากร้อนผ่าวโลมเลียเรีวขาขึ้นมาถึงขาอ่อนด้านใน ร่างบางได้แต่บิดตัวเร่า สัมผัสปลุกเร้าให้เขาตื่นตัวอย่างประหลาดปนหวาดกลัว มินโฮขบเม้มตีตรา ก่อนจุมพิตรสเหล้าถูกมอบให้เขาอีกครั้ง
“ไม่เอานะ อ๊ะ…อา.. ตรงนั้น” มือเล็กทุบไปที่อกแกร่งที่คร่อมเขาอยู่ แต่ไร้ผล ร่างสูงตอบโต้ มือหนาผลักขาขาวให้แยกออกจากกัน ก่อนคว้าแก่นกายของร่างบาง
“ ตรงนี้เหรอ! ”
“อ๊ะ....อ๊าาาา” คีย์เหยียดร่างขึ้นอย่างลืมตัว มือหนาขยับขึ้นลงจนเปียกแฉะ ร่างบางนอนแผ่หมดแรง น้ำสีขาวเปรอะเปื้อนหน้าขา หอบหายใจถี่ มือเล็กถูกมัดออกแรงผลักมากเท่าไหร่ก็ไม่มีผล ก่อนกรีดเล็บบนอกแกร่ง
“โอ้ ยย!!” ร่างสูงเผลอหลุดปากออกมาบ้าง ความเจ็บเปลี่ยนเป็นความโกรธ นิ้วเรียวลูบความเปียกแฉะ ปัดขาเรียวอีกข้างให้แยกออก
“มิน…ฮ.. โฮ…อ๊ะ..อ่าาาา ” ปลายนิ้วสอดแตะถูกช่องทางเล็กๆที่ชื้นและอุ่นจัด ก่อนผลุบนิ้วเข้าเพียงเล็กน้อย ร่างสูงรู้สึกถึงการตอบรับจากแรงบีบเค้น และดูดดุนปลายนิ้วเขาเป็นจังหวะ สะโพกเล็กร่อนส่ายไปมารับสัมผัสการล่วงล้ำ
“น..นะ.. นายมัน…เลว..อึ่ก!” ร่างบางได้แต่สูดลมหายใจ อกขาวกระเพื่อมไหวรับ แสงจันทร์นวล ยิ่งกดนิ้วลงอีกนิดภายในก็มีแรงอันมหาศาลฉุดนิ้วจมลึกยิ่งขึ้น
“….ฮ้าาา.” คีย์ร้องออกมาอย่างสุดกลั้น สองมือปิดปากตัวเองไว้ไม่กล้าร้องมากกว่านี้ กัดนิ้วตัวเองจนห้อเลือด ตื่นกลัวกับอารมณ์ที่เกิดขึ้น เขาห้ามตัวเองไม่ให้มีความสุขจากการสัมผัสนี้ไม่ได้ ทั้งรุนแรง ทั้งเร่าร้อนแต่อบอุ่นที่มินโฮมอบให้
“…ร้องออกมาเลย ให้ชั้นได้ยินเสียง…เอาเลยคีย์ เอาเลย! ” มินโฮกลับชอบเสียงแบบนี้ พวกที่สนุกกับชัยชนะที่ได้ทรมานคนเล่น ยิ่งทำให้คนอ่อนแอกว่า มาอยู่ใต้ร่างกรีดร้องและพร่ำเพ้อ ช่างตื่นเต้นยิ่งกว่าอะไร รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าของมินโฮก่อนเพิ่มปลายนิ้วเป็นสองนิ้วและกดเข้าลึก อย่างแรง
“..มะ..ไม่ไหวแล้ว.....อ๊ะ....ฮึ่ก..ไม่ไหวแล้ว.. อ๊าาาา..” ลิ้นเปียกเลียยอดอกจนชุ่ม ไล่ลงไปจนถึงท้องน้อย ได้ยินเสียงหายใจหอบกระชับถี่ คนใต้ร่างกำลังจิกเท้ากับผ้าปูที่นอนจนยับยู่ มินโฮได้ใจควานนิ้วรอบๆก่อนชักออกแล้วเอาเข้าไปใหม่ คีย์ดิ้นพล่าน ผมสีน้ำตาลอ่อนสยายบนหมอน น้ำลายเอ่อไหลขอบปาก สุขล้นอย่างลืมตัว
“อ่ะ. อ๊ะ มินโฮ…ยะ..หยุด… อ๊าาาา ” ร่างบางถูกยกมานั่งเหนือร่างสูง มือหนาขย้ำสะโพกนิ่ม จูบปากสีชมพูระเรื่อ ซุกไซ้ซอกคอขาวจนเป็นรอยแดง ขยับสะโพกนุ่มเสียดสีกับส่วนแข็งขืนของคนร่างสูง
“…เจ็บอะ…ฮึก.. คีย์..อื้มมม..” คีย์สะดุ้ง กอดคอมินโฮแน่น ส่ายหน้าไปมา น้ำตาไหลอีกครั้ง ไร้เสียงอุทธรณ์ใดๆ มือหนาขยับเอวบางให้กดทับแกนกายของตัวเอง กลืนกินไปเข้าในช่องทางแคบร้อนจนสุด จูบริมฝีปากเต็มตึงของคีย์สอดลิ้นหาความหวาน
ร่างบางสั่นสะท้าน กับความอบอุ่นแผ่ซ่านและความคับแน่น มินโฮยกสะโพกบางขึ้นไม่ทันถอนก็ดึงกลับลงมา คีย์สะท้านเฮือก กอดร่างสูงแนบหน้ากับไหล่ ยอมให้ทำตามใจไร้เรี่ยวแรงขัดขืน
“โอ้ ย..อ๊ะ…อ่ะ…อ๊าาา.”
มือหนาใช้นิ้วชี้กระหวัดรอบแก่นกายจากโคนไปยังปลาย สุดของร่างบางจนตื่นตัว เมือกใสฉ่ำเยิ้มส่วนปลายถูกแตะ นิ้วโป้งละเลงคลึงเคล้นส่วนปลายอ่อนไหว ร่างบางสะท้านเฮือกปลดปล่อยอีกครั้ง หยาดหยดสีขาวไหลรินไปตามง่ามขา
“..อาาาา.. คีย์...สะ..สุดยอด..อื้มมม” ยิ่งเกร็งยิ่งตอดรัด ร่างแกร่งจนเผลอครางออกมา จากความฉ่ำชื้นที่ได้รับการปลดปล่อยเมื่อครู่ คีย์มองดูแก่นกายร้อนของมินกำลังโฮแทรกมาในกาย ช่องทางแคบของเขาโอบรับไว้จนสุดด้าม
สะโพกขาวปะทะหน้าขาแกร่ง เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้อง เตียงไหวต้านน้ำหนักเด้งขึ้นลงจนสุด ขาเรียวสอดกระหวัดรัดเอวหนา ทำให้ช่องทางยิ่งแคบลง แก่นกายในร่างเล็กเหมือนโดนคั้นเป็นน้ำหลอมละลาย
“อ..อ๊ะ. ค..คีย์..ช้าน..รัก..ก..ก..อ่าาาา”เสียงจากร่างสูงเงยหน้าสูง กระแทกกายครั้งสุดท้ายก่อนฉีดทะลักน้ำขาวขุ่นจนไหลอาบขาของร่างบางที่สลบบน ตัวเขาอย่
างอ่อนแรง ทั้งสองนอนกอดกัน มินโฮไม่ได้ถอดถอนกาย เขายังคงอยากรับไออุ่น ให้รู้ว่าไม่ได้ฝัน มือหนากอดเอว ซุกไซ้หน้าที่ลำคอขาว ก่อนหลับไป
เสียงโทรศัพท์ดัง ขึ้น ปลุกมินโฮให้ตื่นกระชากโทรศัพท์ใกล้ตัวมารับอย่างไม่สบอารมณ์ เสียงพี่อนยูดังรอดมาจากปลายสาย
((มินโฮ นายอยู่กับคีย์รึป่าว))
“เอ่อ..ครับ ตอนนี้ผมอยู่กับคีย์ครับ” มินโฮยังใช้ภาษาสุภาพกับรุ่นพี่ดังเดิม
((เอ่อ บอกคีย์ด้วยว่ามาเซ็นชื่อ…))
“เซ็นชื่อลาออกใช่มั้ยครับ ! ” เสียงลงท้ายสุภาพ แต่น้ำเสียงกระชากเสียงกลับ
((เฮ้ย มินโฮนายสับสนอารัยรึป่าว คีย์แค่ลากลับบ้านสองวัน ไม่ได้ลาออก มันลืมเซ็นชื่อในใบลาเนี่ย))
“จริงหรอครับพี่ ไม่หลอกผมนะ”
((อ้าว ไอ้นี่ จะไปหลอกทำไมฟะ รีบๆบอกให้มันมาเซ็นชื่อนะ พี่ชเวจินด่ากรุแทนแล้วเนี่ย ไปหล่ะเมิง บายๆ)) เสียงรุ่นพี่รีบร้อนวางสายไป
ร่างสูงยิ้มกระชับร่างคนในอ้อมกอด แน่นหลังวางโทรศัพท์จากรุ่นพี่ ไม่ทันเห็นรอยยิ้มน้อยๆของร่างบางที่รู้เรื่องทุกอย่าง พลางขอบคุณแผนการของจงฮยอนและแทมินที่กุเรื่องเขาทนสตอล์กเกอร์*ไม่ได้จนขอ ลาออก แต่มินโฮ…นายนี่ไม่เบาซะเลยนะ
เรื่องนี้สอน ให้รู้ว่า ฟังไม่ได้ศัพท์ จับไปกระเดียด (คิมคีย์เลยโดนเบียด ด้วยประการฉะนี้)
THE END
ตอนแรกก็แบบดูน่าสงสารน่าปกป้อง ที่ไหนได้ ร่วมมือกับจงฮยอนแล้วก็แทมินให้ไปพูดอย่างจนมินโฮเกิดคลั่งขึ้นมา
..มาโซ นะเนี่ย คิมคีย์
แต่ฮาหู้ไม่ไหวแล้ว มาเซ็นต์ใบลาสองวัน จะโดนชเวจินด่า ..คือเค้าคงไม่ด่าหูหรอกเนอะ อาจจะแบบไม่มาหาอีกสามวัน อันนี้ ลงแดงตายทั้งชายนี่
แล้วสรุป ..คีย์จะได้เจอแม่มั้ยเนี่ย
ไปพร้อมกับเลยไป ...พาลุกเขยไปด้วยนะ~
#1 By who am iCeii on 2010-06-02 03:34